Saat 09.55. Sevinç, günün ilk mülakatına girmek üzereydi. Yaklaşık 4 yıldır bu danışmanlık firmasında çalışıyordu ve hala amatör bir ruha sahipti. Yanlış anlaşılmasın, işini çok iyi yapıyordu.

Müşterileri de, görüştüğü adaylar da, yöneticileri de her zaman bu fikirde olmuştu. Ancak, her yeni gün ve neredeyse her mülakat, bunca yıl sonrasında bile onu heyecanlandırıyordu. Sonuçta, sürekli sürprizlere açık bir iş yapıyordu. Ama odaklanması iyiydi. Dikkatini kolay kolay hiçbir şey bozamazdı.

Santraldan aradılar Sevinç’i. Saat 10.00’da çağrı merkezi müşteri temsilcisi pozisyonu için görüşeceği aday gelmişti. Adayın özgeçmişini, mülakat sırasında adaya ilişkin bilgileri not edeceği formu alarak odadan çıktı ve adaya “hoşgeldiniz” dedikten sonra görüşme yapacağı odaya davet etti. Aradan 10 dakikadan fazla geçmişti.

Tam görüşmenin hararetli yerinde, Sevinç adaya görev tanımına ve şirketin beklentilerine yönelik bilgi veriyordu ki, aday o can alıcı soruyu sordu:

 “Aaaaa, ayakkabılarınızın aynısından benim de var. Nişantaşı’ndan mı aldınız?”

 Sevinç, bu soru üzerine birkaç saniye durdu. Adaya baktı, hiç cevap vermedi ve konuşmasına kaldığı yerden devam etti. Ve aday değerlendirme formuna, adayın odaklanma yeteneğine ilişkin küçük bir not (!) aldı.