Mülakat Hikayeleri

İster şirket bünyesinde, ister danışmanlık hizmeti veren firmalarda olsunlar, insan kaynakları alanında çalışan herkesin anlatacak oldukça ilginç hikayeleri vardır. Kuşkusuz her sektörde bu tür hikayeler vardır ama insan kaynakları kadar renkli ve yoğununu bulmak zor olsa gerek.

Bu hikayeler bazen komik, bazen de hüzünlüdür ama mutlaka hepsinden çıkarılacak bir sonuç, alınacak bir ders vardır bizler için...

Bu bölümde, yaşanmış hikayelere yer vermek istiyoruz. İstiyoruz ki, gerçek şirket ve kişi ismi belirtmeksizin, olayları paylaşalım ve hepimiz için ortak sonuçlar çıkaralım.

İnsan kaynakları yetkilisi ya da aday olarak, hiç fark etmez, eğer sizlerin de başınızdan geçen bu tür ilginç anılarınız varsa Bu mail adresi spam botlara karşı korumalıdır, görebilmek için Javascript açık olmalıdır adresine bekliyoruz. Sayfalarımız, katılımlarınızla renklenecektir..

Müsait değilim...

Hülya, çalıştığı şirkette insan kaynakları uzmanı olarak görev yapmaktadır. Görevleri arasında insan kaynaklarının işe alım süreçlerinin yürütülmesi de vardır.

Yaklaşık bir hafta önce verdiği “yönetici asistanı” ilanına gelen başvuruları değerlendirirken fark etti ki, aslında herkesin çok rahat bulunacağını düşündüğü bu pozisyon için ne yazık ki uygun aday bulmakta zorlanmaktaydı. Diğer taraftan, yalnızca kendisi ya da şirketi için değil, aynı arayış içinde olan tüm şirketler için ortak bir sıkıntı olduğunu da bilmekteydi. Ne zaman meslektaşları ile biraraya gelse, bu pozisyonla ilgili yetişmiş, deneyimli, işinin ehli kişileri bulmakta zorluk çekildiğinden şikayet edilmekteydi.

Bazı deneyimli yönetici asistanlarının beklentileri ise öyle yüksek olmaktaydı ki, bunu karşılamak maalesef pek çok şirket için imkansızdı. Yöneticinin yerine asistanını getirseler, yönetici ve asistanına verilecek maddi imkanları birleştirip bu talepleri karşılamak ancak mümkün olabilecekti.

Bütün bu duygular içinde deneyimi, ücret beklentisi, yabancı dil bilgisi ve diğer şartları uygun aday bulmakta zorlanacağını biliyordu, öyle de oldu... Başvurular çoktu ama uygun aday yoktu. Kriterleri yumuşatarak baktığında, daha az deneyimli adayları da görüşmeye çağırması gerekeceğini anladı, öyle de oldu.

Birkaç yıllık deneyimi olan, yabancı dil bilgisini iyi olarak belirtmiş, ücret beklentisi makul olabilecek birkaç adayın özgeçmişlerini aldı önüne ve teker teker aramaya başladı.

Aradığı ilk iki adayı ertesi gün için mülakata davet etti. Üçüncü adayın telefonu dördüncü çalışında açıldı. Telefonun öbür ucundaki bayanın sesi oldukça telaşlıydı.

Hülya, bu ses tonu karşısında ister istemez durakladı, sonra sakinliğini koruyarak, kendisini, hangi şirketten aradığını söyledi. Yönetici asistanlığı ilanımıza bir başvurunuz olmuş, bununla ilgili olarak aramıştım ama müsait misiniz? diye sordu. Aslında bu soru, her adaya sorduğu bir soruydu. Ama bu defa gerçekten karşı tarafın müsait olmadığını düşünüyordu.

Karşıdaki bayan sesi, biraz daha sakin bir tonla “Şu anda müsait değilim, daha sonra arar mısınız?” dedi...

Sonrasında, o hiç beklenmedik sebebi söyledi

“Şu anda oje sürüyorum da, sonra görüşelim lütfen!”

Hülya, tepkisiz bir ses tonuyla “Peki...” dedi ve telefonu kapattı.

Ondan sonraki yaklaşık 3 dakika öylece kala kaldı.

Bu kısa diyaloğu bir kere daha içinde yaşadı ve ‘Evet...’ dedi içinden

‘Neden bu işi sevdiğimi şimdi daha iyi anlıyorum. Kaç meslek çalışanı böyle diyaloglar yaşıyordur ki? Üstelik bu ne ilk, eminim ne de son olacak...' Sonra yüzünde hafif bir gülümseme belirti. O anda başka ne tepki verilebilir ki zaten.

Haklıydı. Hülya’nın yaşadığı ilk değildi, son da olmadı...